Docent op de werkvloer

20 maart 2017 | Door: Simone Stokx

Verslag van een bezoek aan Het Witte Huis in Zetten

Enkele jaren geleden ben ik met een groep studenten van de opleiding  Helpende Zorg en Welzijn op excursie geweest naar Het Witte Huis in Zetten. Het heette toen het Florence Nightingale Instituut; een museum over verpleegzorg.  Het gebouw kende ik dus, de huidige functie niet. Het Witte Huis maakt deel uit van de Artemis Groep. Het biedt zorg aan 25 mensen met dementie. Hiermee valt het onder de noemer Kleinschalig Wonen voor dementerenden.  Het team van het Witte Huis is een gemêleerd team van zo’n 30 mensen. Alle functies zijn vertegenwoordigd: verzorgenden, helpenden, gastvrouwen, schoonmaakmedewerkers, verpleegkundigen. Ook maakte ik kennis met de leidinggevende. Het feit dat dit team pas sinds 2 jaar vorm geeft aan de zorg, geeft saamhorigheid en een verbond. Medewerkers zijn continu bezig om te vernieuwen en verder te verbeteren.

Op dit moment is één van de medewerksters, Wendy Peters, studente bij ons in de opleiding voor Helpende. Wendy volgt de BBL route. Als haar slb-er/ BPV docente  heb de afgelopen maanden haar verhalen en verslagen mogen lezen. Vandaag mocht ik een dagdeel meemaken op haar werkplek. Ik kwam op deze mooie lentedag aan rond het middaguur. Ik ontmoette direct de meeste van de 25 bewoners. Ze zaten in kleinere groepen aan een tafel, aan de broodmaaltijd. De bewoners hebben ieder een eigen appartement. Ze kunnen ervoor kiezen om daar te lunchen of gezamenlijk in een grotere ruimte. De meesten van hen kiezen toch voor dit laatste. Direct bij aankomst had ik korte gesprekjes; ik kreeg vragen wie ik nu was en kreeg vooral direct verhalen over hun leven en gedachten. De verhalen liepen door elkaar heen; over vroeger en over nu. Toen ik later samen met Wendy een mevrouw naar haar kamer begeleidde wist ik opnieuw hoe pijnlijk dementie eruit kan zien. Deze mevrouw leek soms goed te beseffen dat ze herinneringen miste en zocht zichtbaar naar woorden, naar omschrijvingen. Ze liet me foto’s zien van familieleden, ze vertelde over haar verleden en herhaalde dat direct daarna weer. Ik zocht naar goede reacties. Wat kon ik wel zeggen en wat beter niet?  Vragen naar vroeger- korter of langer geleden- waren zo vaak moeilijk  voor deze mevrouw. Meegaan in de beleving, onwaarschijnlijkheden omzeilen, geduldig luisteren… ik herken het van langer geleden toen ik zelf met dementerende mensen werkte en zat er ook zo weer in. Ik wist weer hoeveel het ook vraagt van de mensen die deze zorg bieden; hoeveel geduld, aandacht en liefde er nodig is. Het meehelpen in de zorgverlening, of het nu het afruimen van de tafel, het wachten op de gang bij een toiletgang, of het uitdelen van fruit is, het was voor mij weer heel vertrouwd. Ik merkte dat ik snel weer in “de zorgstand” ging. Begeleiden bij zelfredzaamheid, omgaan met emoties, ondersteunen bij de ADL; opdrachten die ik op papier begeleid bij studenten werden nu echt. Het gaat om mensen en het vroeg ook deze dag van mij weer vele afwegingen, observaties en handelen.


Er wordt, net als op vele andere plekken, geprobeerd om mensen met dementie een veilige en vertrouwde omgeving te bieden. Ervaringen en kwaliteiten van mensen vanuit hun leven worden “naar binnen” gebracht. Ik denk dan aan de piano die nu bespeeld wordt door een mevrouw die dat erg mooi kan. Ik denk ook aan de man die mij vol liefde vertelde over zijn grote hobby; fotograferen. Hij was onderweg naar buiten om foto’s te maken maar nam mij al snel mee naar zijn kamer om te laten zien hoe hij zijn ruimte nu had ingericht. Zijn kamer, net als meerdere kamers die ik te zien kreeg, lieten sporen zien van zijn leven. Meubels, foto’s, hobby’s. Ook bij hem zag ik het zoeken naar woorden, herinneringen. Als hij een herinnering duidelijk kon verwoorden zag ik zijn gezicht stralen. Hij vertelde mij over de autoritjes die hij samen met zijn vader had gemaakt. Het leek er even op alsof hij ter plekke weer in die auto zat, zo duidelijk kon hij mij dat vertellen.  Op het terrein wordt nu druk gebouwd aan een kas waar twee bewoners aan de slag zullen gaan. Buiten staan ook kippen, zij leveren eieren en ze doen in ieder geval één bewoonster herinneren aan haar leven op de boerderij.

Aan het einde van deze docentenstage zat ik bij een aantal medewerkers. Ik zag de ochtenddienst in de avonddienst overgaan, de overdracht werd gedaan. Ik voelde ook bijna weer hoe ik het ooit zelf vond, toen ik deel uitmaakte van een zorgteam. Ik liet mensen achter in de instelling, ik ging naar huis, om de volgende dienst weer een deel van de dag van mensen mee te maken.

Ik werd uitbundig uitgezwaaid door bewoners en hartelijk gedag gezegd door medewerkers. Ik vertrok naar huis met een hoofd vol herinneringen aan ontmoetingen met bewoners en medewerkers. Ik blijf het moeilijk vinden om mensen in een stadium van dementie te zien, ik vind het veelal een mensonterende aandoening in de meest letterlijke zin van het woord. Het is dan prachtig om te zien hoe de medewerkers van Het Witte Huis hun zorg verlenen zodat mensen zich zo goed mogelijk kunnen blijven voelen. Tijdens deze docentenstage heb ik weer eens bevestigd gezien hoe moeilijk maar ook mooi het werk kan zijn dat onze studenten verrichten. Wat mij betreft is het een succes om een school voor Beroepsopleidingen één hele dag te sluiten zodat alle medewerkers de praktijk weer in kunnen gaan.

Monique Adema

Docente team Helpende

Maart 2017

Copyright 2016 artemisgroep.nl | All rights Reserved | artemisgroep.nl

KvK: 61006475 | IBAN: NL72 ABNA 0504 9581 78

Powered by Wallbrink Crossmedia Groep